lundi, février 22, 2010
من هم یک "آواتار" هستم
بدون آن که با "آواتارها"، آن مردمان سه متری آبی رنگ دمدار نسبتی داشته باشیم، از طریق حوادت تخیلی و جنگ فضایی، نابودی مردمان بی دفاع و صلح جو و میل مبارزه شان برای استقلال و قدرت جنگجویی شان تا آخرین قطره خون را می بینیم و بی اختیار تحسین شان می کنیم چرا که آواتارها با شجاعتی بی نظیر و نیزه ای در دست، دن کیشوت وار با سفینه های آهنین می جنگند. فیلم به ابداعاتی در زمینه خلق تصاویر مجازی دست زده و سه بعدی است و برای نمایش به سالن های خاص و مجهز نیازمند است.
آواتار همه امکانات حرفه ای سینما را به کار می گیرد و با نشان دادن جنگ در فضایی سه بعدی و انتزاعی، پیامی ملموس و صلح جویانه دارد، جیمز کامرون بیرون از فضای مجازی و تخیلی نمی توانست حرفش را بزند، اما در همین فضای تخیلی، مانند فیلم "جنگهای سیاره"، و با خلق "آواتار"، فیلمی علیه جنگ ساخته است. آواتار در عین سرگرم کننده بودن، پیامی صلح جویانه دارد. پیامی که هر آواتاری آن را در خواهد یافت.
راستش به عنوان موجودی که سرزمینش عوض شده و در خاک جدیدی زندگی می کند و برای دومین بار در خاکی نو ریشه زده است، خود را یک "آواتار" می دانم و از خاک و فرهنگ جدیدم دفاع می کنم و اگر لازم باشد برایش می جنگم. از نظم نوینی که بدون یک کلمه بیش یا کم، با یونیفرم سبز می خواهد پرچم خود را در همه جا بکارد و به زور شستشوی مغزی از ما سربازان امام زمان بسازد بیزارم. از زیستن در سرزمین قدکوتاهان که معیارهای دانش و اتاق تفکرش بر مدار کتاب دعا سفر می کند بیزارم.
انسان آزاد و مستقل، "اسب تروا"ی این و آن نیست و نمی شود. انسان آزاد زندگی خود یا دیگران و یا طبیعت را تخریب نمی کند. انسان آزاد اراده و شعور دارد و خودش انتخاب می کند. انسان آگاه پرنده آزادی را در خم رنگرزی غرق نمی کند. انسان آزاد خود را به درخت و آب و آتش پیوند می زند و با طبیعت رابطه تنگاتنگی دارد. انسان آزاد در درون طبیعت زندگی می کند. میل و خواهش او به رویش است و بالیدن. من از تبار خونین گلها و درختانم. آری، من هم یک "آواتار" هستم. جنگ کافیست! ساختن ماشین آدم کشی بس است! جنگ دیگر نه!
Libellés : Avatar, Critic, Film






















