فقط من بودم و عمو، کارگرها ی انگور چین، هوا روشن می آمدند، عمو پشت رل وانت قفل کرده بود، تکان نمی خورد، بعد از کلی وقت که من در باغ را باز کردم، تازه از پشت فرمان پایین پرید و خودش را کشاند به طرف چارچوب در، من اول رفتم سراغ اتاق نگهبانی، خبری ازش نبود، کاش سراغ عمو نرفته بودم، شاید نمی خواست اشکهایش را ببینم که آن طور از چانه روی یقه اش می ریزد؛ عمو را رها کردم و رفتم داخل باغ، با سر پنجه تاکها را تکان می دادم، همان وقت فهمیدم که تمام چهار هزار و ششصد و سی رز انگوری را از بیخ بریده بودند و سرته گذاشته بودند، همه تاکها دانه های انگور همه جای باغ پخش شده بودند، شاید از عمد آنطور انگورها را دانه دانه و پخش و پلا کرده بودند، عمو خودش را روی انگورها می کشید و جلو می آمد تمام لباسهایش نوچ به بدن چسبیده بودند، عمو حق داشت، تاکهایش را از من و حتی بچه های خودش بیشتر دوست داشت، مثل خل ها روی درختچه ها اسم گذاشته بود، داده بود، تمام باغ را نرده های چوبی کشیده بودند تا تاکها به نرده ها بپیچند و بالا بروند، انگورها می گرفتند به نرده ها و روی باغ سقف سبزی می زدند، موقع چیدنشان همه باغ سبز بود و فقط انگورهای دانه درشت سیاه رنگ توی چشم می آمدند، همه باغ را می گشتی یک پیچک پیدا نمی کردی، به هر علف بی موردی حساسیت داشت، حتی از اینکه زعفران خودرویی در آمده باشد بهم می ریخت، خودش سرش را می گذاشت روی زمین، تا هر چیزی که آب و غذای تاکهایش می خورد را ببیند و از بیخ بکندش، موقع چیدن انگورها من را که تنها محرمش بودم، تاریکی نصف شب، با خودش به باغ می آورد، نگهبان افغانی را می فرستاد دنبال سر شیر، او چاله می کند و من سریع خمره های پشت وانت را پر انگور می کردم وبرای دفن دستش می دادم، خمره های زیر تاکهای ردیف شانزده، ده دوازده ساله بودند و همین طور تا ردیف بیست و هفتم عمر خمره ها کمتر می شد، فقط من می دانستم و عمو، عمو که آمار عمر خمره ها داشت، مطمئنم که می دانست، از سر خمره ها بر می دارم و جایش آب می ریزم، به رویم نمی آورد، باز فکر خوبی کردم که قبل از اینکه همه خمره ها را بشکند، دو تایش را بردم توی سرداب خانه، دو سه هفته پیش بود، با هم رفتیم بالای سر خمره ها، با چه غیظی خمره ها را می شکست، بعد چند خروار از تاک های خشک شده را ریخت رویشان و آتششان زد، دودی بلند شد، چه بویی راه افتاد، می خواستم، همان جا بمانم، اما باید عمو را می رساندم، بعد از آن قضیه نمی تواند پشت وانت بنشیند، من که می گویم فیلم در می آورد، حالا باغش را زیر و رو کرده اند، مگر کم دارد، با آن همه ثروت وقتی می خواست، پول خون نگهبان را به افغانستان بفرستد، سختش بود، هنوز فکر می کند که نگهبان را گران خریده اند، خود نگهبان تاک ها را بریده، بعد هم به یک طرف گریخته، هر چه من می گفتم که بالش نگهبان بیچاره از خون تپیده، چماقش نصفه شده و شیشه سالم به اتاق نگهبانی نیست، باز می گوید اینها صحنه سازی است، که همه چیز را دزدی نشان بدهد و ما دیگر دنبالش نرویم، از خودش هم نمی پرسد که با کدام پا می خواهد دنبال چه کسی برود، کاش همین یک حرف بود یک روز می گوید به خاطر خمره ها نکبت همه باغ را گرفته، که زن عمو هم همین حرف را می زند، یک روز دیگر به مردم می گوید که باغش را چشم زده اند ،پایم بشکند هفته پیش خودم بردمش قبرستان، کلنگ برداشت و قبر پورکاوه بزرگ را شکست، به حرف من توجهی نمی کرد، کلی داد زدم که اگر مردم ببینند برایت حرف در می آورند، حالا هم که یکریز می گوید پورکاوه از گور در آمده و تاک ها را بریده، شاهدش هم قبر شکسته پورکاوه است، می گوید پورکاوه شبها قبر را می شکافد و باغهایش را با خودش می برد توی قبر، اصلا یادش نیست که جلوی خودم سنگ قبر پورکاوه را شکسته ، با همه زورش کلنگ می زد، رفتم جلویش را بگیرم، نزدیک بود زخمی ام کند، می گفت خواب دیده که پورکاوه، با همان لباس های پر زری اش بهش می خندد.
هیچکس نمی داند پورکاوه از کجا پیدایش شد، همه فقط یادش می آیند که پورکاوه چهار تا باغ داشته، بزرگترین باغ های منطقه، نه بخاطر محصولش برای زیبایی باغها و آن کوچه گل وسط باغ ها؛
عمو سر رعیت پورکاوه بود، انصافا که باغ ها را خودش اداره می کرد، پورکاوه که مهمترین کارش این بود که زیر گلهای انبوه کوچه پنهان بشود و تا یکی مثل من که از کوچه رد می شود، گیر بیندازد، بعد از اینکه کلی حرف بی مزه بگوید، دست توی جیبش بکند و بادام شوری بهم بدهد، باغ ها را فقط برای زیبایی اش می خواست ، با اینکه تنها در آمدش از این باغها بود اما زیاد به دخل و خرج باغها کار نداشت، موقع محصول همه آنهایی که برایش میوه می چیدند، بیشتر از کار کردنشان می بردند، نه اینکه بدزدند، خود پورکاوه می گفت که ببرند، آخرکسی را نداشت، نه زنی نه بچه ای، از دو طرف کوچه شاخه های درختهای سیب و گردو و بادام بالا آمده بودند و تمام کوچه را پر می کردند، وسط گرمای کافرکن تابستان، روی زمین کوچه هیچ اثری از آفتاب نبود، گل چسبی تمام دیوارها را پوشانده بود و جلویش را درختچه های گل محمدی کاشته بود، اردیبهشت چه وضعی می شد، کوچه گل که می رفتم نمی توانستم نفس بکشم بینی ام از آن همه بو می گرفت، توی کوچه می دویدم، کوچه پر بود از گل و سبزی، گلهایی که از شهر می آوردشان، گل محمدی و برگ های سبز روشنی که همه کوچه را می گرفتند، از اول تا آخر کوچه را می دویدم، تا خنکی بخورد به صورتم، آنقدر می رفتم و می آمدم تا پور کاوه بگیردم و با خنده بهم بادام شور بدهد، معنی نمک گیری را از شوری بادامهایش می فهمیدم؛ پور کاوه که مرد ،عمو همه باغ ها را برداشت، چند نفربزرگتر نشستند و استشهاد پر کردند که پورکاوه چهار تا باغش را به عمو صلح کرده، عمو به من می گفت که می داند که باغ را غصب کرده اما این را هم می گفت که اگر او نبود باغ ها نابود می شد، عمو همه گلها و درختها را از ریشه در آورد به جایشان انگور کاشت که بهتر می فروشد و بهتر عمل می آید،خیلی کم اسم پور کاوه را می آورد.
- من برای پورکاوه از جوونی ام گذشتم، یعنی او به من این چن تا باغ فزرتی را نمی داد، اجل مهلتش نداد وگرنه خودش همه چیز را به نامم می کرد.
عمو رفته بود خانه رمال آنقدر پاپی شده بود که زن کولی هم گفته بود که باغ را صاحب قبلی خراب کرده، همین حالا هم ول نمی کند، می رود سر قبر پورکاوه و خط و نشان می کشد، اگر کسی سر قبر پورکاوه عمو را ببیند فکر می کند دیوانه شده، اصلا به عمو نمی آید که توی همه جا به اسم بزرگتر برود و بعد توی قبرستان مثل بچه ها به سنگ پورکاوه لگد بزند، برایم جالب است اگر عمو پورکاوه را ببیند که نه با کفن ژنده اش، بلکه با فکل کراوات شهری تاک هایش را می برد چه می کند؟....
جرعه ای از خمره چهارده ساله عمو می خورم، آب انگور چند ساله و چند تا دانه بادام شور آدم را به چه کارهایی که وا نمی دارد.

شیراز مرداد 1385

داستانهای دیگر ایمان اسلامیان را اینجا بخوانید