با الهام از آثار ساموئل بکت و با استفاده از موسیقی شوبرت و ژیل بینش و گاون برویر و به کمک سیزده رقصنده، مگی مرن، طراح رقص - تئاتر فرانسوی اثری به نام "می بی" را خلق کرده است و به روی صحنه آورده است.

مگی مرن درباره ی نمایش رقص - تئاتر "می بی" می گوید: "آثار ساموئل بکت، از لحاظ حرکات و فضای تئاتری، با مهارت بدنی و زیبایی شناسی رقصنده در تضاد است و ما همین را اساس کار خود قرار داده ایم تا به تحلیل اسرارآمیزترین و خصوصی ترین و پنهانی ترین و جاهلانه ترین حرکاتمان بپردازیم.
جایی که انتظار و (نه سکون کامل بلکه) عدم تحرک، جای گرفته است و در ساحلی از سکوت، در سکوتی که از شن های تردید پوشیده است، خلائی عظیم مانند هیچی بزرگ ایجاد می شود؛ کار ما عیان کردن حرکات ریز و درشت و آشکار کردن زندگی جوامع نامحسوس و عامیانه است. وقتی شخصیت های بکت در عین سکون خودشان، نفس می کشند. آنها نمی توانند جلوی جم خوردن خود را بگیرند، پس کم یا زیاد، حرکت می کنند دیگر!

در هنگام اجرای رقص - تئاتر، تقدم تئاتری، برای ما این بوده است که نه تنها کلام یا سخن را نمایش بدهیم، بلکه حرکت را در شکل اصیل خود آشکار کنیم و در جستجوی این باشیم که از یک سو حرکت خفیف تئاتری و از سوی دیگر رقص و زبان حرکات موزون در نقطه ای با هم تلاقی پیدا کنند."