درباره "سرکشی های رام شدنی" با برداشت مدرنی از متن "رام کردن زن سرکش" توسط یک کارگردان جوان لیتوانی قبلاً نوشته بودم. الان می توانید فیلم "رام کردن زن سرکش" به کارگرانی فرانکو زفیرلی و با بازی الیزابت تایلور و ریچارد برتون، محصول 1967 را بر روی یوتوب در چهارده قسمت ببینید: 1- 2- 3- 4- 5- 6- 7- 8- 9- 10- 11- 12- 13- 14 ***
اینها همه اش تئاتر و فیلم و نمایش است. یک وقت یاد نگیرید و همدیگر را تکه پاره کنید! از این دو تا یاد بگیرید که آخرش به این نتیجه می رسند که بهتر است آبروی یکدیگر را جلوی جمع نگه دارند و همسرشان را سکه یک پول نکنند.شکسپیر نویسنده بزرگی بود که در چهار قرن پیش می زیست و انسان را با همه فراز و فرودهایش ترسیم می کرد و از سوی دیگر قرن هاست که زنان و مردان با هم سر و کله می زنند و در عین حال هم دیگررا دوست دارند و عاشق هم می شوند و بالاخره یک جوری سر و ته زندگیشان را به نسبت زمانه ای که در آن به سر می برند به هم می آورند. شکسپیر در این کمدی دلنشین استثنا و قاعده و و رسم و روش زندگی با دیگران را مورد بررسی قرار می دهد و به شکلی دلپذیر در معرض تماشا می گذارد.
کاتارینا و پتروچیو دو ایتالیایی جوان و پر حرارت و سرکش اند که سرانجام کوتاه می آیند و به زندگی انسان بالغ و ازدواج و اهلی شدن تن می دهند. پدر کاتارینا هم پدری است مانند همه پدران دورانش که می خواهد دخترانش سر و سامان بگیرند و به هیچ وجه نماینده جامعه پدرسالار و استبداد نیست، خواستگاران بیانکا هم به هیچ وجه نماد زن ستیزی نیستند بلکه ایتالیایی های باحال و پرشوری هستند که طالب دختران جوان و زیبا با جهیزیه ای کلان اند!
فرانکو زفیرلی تحلیل خود را از نمایشنامه را به خوبی با نمایش نبرد کاتارینا و پتروچیو را در میان بستری از پر نشان داده است. بازی زیبای الیزابت تایلور و نگاه او به دعوای کودکان در پایان فیلم نمایانگر بلوغ کاتارینا و ورود او به دنیای متمدن و فرهنگ گفتگو است. آخر «روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد»، مگرنه؟ فیلم را نگاه کنید و از طنز و قلم توانای شکسپیر و بازی زیبای الیزابت تایلور و ریچارد برتن در این کمدی دلنشین لذت ببرید.
آلبوم عکس های الیزابت تایلور از کودکی تاکنون (چهل و هشت عکس از مجله لایف)فیلم "رام کردن زن سرکش" به کارگرانی فرانکو زفیرلی و با بازی الیزابت تایلور و ریچارد برتون، محصول 1967 را بر روی یوتوب در چهارده قسمت ببینید: 1- 2- 3- 4- 5- 6- 7- 8- 9- 10- 11- 12- 13- 14 ***
نکته نهایی: نمایشنامه «رام کردن زن سرکش» هیچ ربطی به جمهوری اسلامی و کارخانه تواب سازی اش ندارد و چنین تحلیل هایی از ذهنی کودک که با شکسپیر آشنا نیست و برای خوش خدمتی چپول ها دارد نمایشنامه شکسپیر را ضایع می کند انجام گرفته است. فراموش نکنیم که شکسپیر نویسنده ایدئولوژیک نبود تا بنابر دستور حزب، به اسم نمایشنامه، به طور مثال زرزرهای زنبورانه بنویسد و از سوی دیگر رفقای حزبی و شوهران حزبی در حمایت و تشویق، برایش کف (به قول لرها "چپ") بزنند. شکسپیر نه در کمدی و نه در تراژدی، هرگز سطحی و نازل نبود. برداشت و تحلیل بایست بر اساس متن باشد نه وصله ای ناجور بر قبای نمایشنامه شکسپیر! البته طنز و کمدی در ذهنیت های منجمدشده جای مناسب خود را ندارند. آخر پرت و پلاگویی و هذیان نویسی هم حد و مرزی دارد، مگرنه؟ Libellés : Littérature, Shakespeare, Théâtre
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 1:14 AM
