dimanche, mai 13, 2012
زنده باد آزادی
توهم و خوش خیالی و ساده لوحی کافیست. آخر مگر ما برای آنها می نوشتیم؟ مگر خوانندگان ما همین خوانندگان مجازی همین سایت ها بودند و یا هستند؟ و بالاخره مگر ما تا پیش از این بنابه خواسته و میل و سفارش ایشان قلم می زدیم که از این به بعد هم همین روش را پیگیری کنیم؟ مگر تاکنون به امید همرنگ کردن ما با جماعت، مثل جلبکهای کنار رودخانه به ما نچسبیده بودند؟
بهترین راه دور ماندن از این جمع به هم چسبیده و مافیای همبستگی های داخل و واخل است. چرا که در وقت ریزش ما هم همراه با این فسیل ها به زیر آوار نخواهیم رفت. رفتن به سمت آنان، مثل رفتن به سوی مرداب است. مرداب همه چیز را در لجنزار خود فرو می کشد. خودشان به خوبی می دانند و برای همین می خواهند تاریخ ریزش خود را عقب بیندازند، برای همین به هم چسبیده اند. ما به آنها چه احتیاجی داریم؟ احتیاج به مردابی متعفن و بویناک؟ وقتی که می بینیم که به فکر منافع ایران و ملت ایران و با مردم نیستند و فقط فکر و ذکرشان حفظ نظام است. خب، در این صورت ما در عصر دروغ، به کمک تاکتیکی و مجازی آنها نیاز داریم؟ الان وقت دادن شعار «ما همه با هم نیستیم، ما متفاوت هستیم» است تا از چنگ فاشیسم تمامیت خواه نجات پیدا کنیم
دیر یا زود، ناچارند، وگرنه چی؟ تا کی؟
در همین ارتباط:
بهروز سورن: از مافیای رسانه ای جمهوری اسلامی و غرب تا صدای مستقل در تبعید
Libellés : censure, Critic, Révolution






















