از پنجره کناری همه چیز پیداست، نمی شود شمردشان، سی چهل نفری هستند. هر از گاهی یک نفر خمیده از خیابان بین چمن ها می دود و جایی پنهان می شود. هنوز شلیک نکرده اند، اما اینجا را هدف گرفته اند. ظاهرا اسلحه هایشان اتوماتیک است، هنوز از تانکی که گفته بودند رسیده سر خیابان خبری نیست. پشت تیر چراغها و درختها قایم شده اند. سرنگهبان که دوربینم را ازم گرفت جزوشان است. هر از گاهی از پشت درخت کله می کشد و باز قایم می شود. آقای رییس جمهور می گوید که منتظر دستور از آن ور مرزند. اگر نگهبان لعنتی دوربینم را بهم داده بود چه عکسهایی می گرفتم. این گزارش با عکس بی نظیر می شود. پارچ آب تمام شده، هرچی خدمتکارها را صدا می زنم ، خبری ازشان نیست. نمی شود منتظر ماند، تمام سالن ها را گشته ام، اما اینقدر تو در توست که اتاق رفاهی را پیدا نکردم. تمام درها بازند، اما هیچکس داخلش نیست. کولرها روی درجه آخر کار می کنند، تمام اتاقها را را خنک کرده اند. دیشب که سردبیر بهم گفت، مرا برای مصاحبه خواسته اند، می دانستم مثل همیشه، گزارش پرخواننده و جنجال برانگیزی برایتان آماده می کنم، اما گمان نمی کردم بتوانم توی اتاقهای کاخ ریاست جمهوری بگردم و اگر بخواهم چیزهایی را برایتان یادگاری بیاورم. رییس جمهور نشسته و چیزی نمی گوید. خیره شده به تابلوی نقاشی روبرویش، کاری به من ندارد که از این اتاق به آن اتاق می روم. هرچه می پرسم، خبر ندارد که اینها کی هستند. از راه تلفن دستی من فهمید، خبرهایی شده و باید تلویزیون را روشن کند، تلویزیون را هم گرفته اند. مدام فیلمهای کمدی پخش می کنند. همه شبکه ها پشت سر هم فیلم می گذارند. تنها بین فیلمها یک نفر می آید، تغییر دولت و حالت فوق العاده را اعلام می کند. رییس جمهور تلویزیون را خاموش کرد. حالا هم که برق نیست، تلفن ها قطع شده اند. حیاط کاخ در حال تاریک شدن است. کم کم افتاده ام به عرق، یکی از مهاجم ها که صورتش را با پارچه پوشانده ، افتاده توی استخر و به زحمت بیرونش می آورند. سر دسته اشان معلوم نیست. رییس جمهور می گوید منتظر رییسشان هستند تا اینجا را به گلوله ببندند. بعید می دانم. کاش دوربین بود. قطره های عرق روی پیشانی رییس جمهور شکل می گیرند، جمع می شوند و از کنار شقیقه قل می خورند پایین و از چانه چک چک می ریزند روی میز. هر چی بهش می گویم کتش را بیرون بیاورد، محل نمی گذارد. از این پنجره تا پنجره دیگر اتاق، نفس آدم می گیرد، آن طرف حیاط هم پخشند. صد نفری شده اند. لوله تفنگ شان از پشت درخت ها پیداست. به رییس جمهور نگفته ام. فکر می کند کارمند ها رفته اند از ارتش کمک بیاورند. پشت سر هم به ردیف از در پشتی کاخ ردشان کرده اند. مدام می گوید، ارتش توی راه است. سرنگهبان لعنتی، تمام کارمندها را سوار اتوبوس کرد ، اگر دوربینم را نگرفته بود، چه عکسی می شد. خورشید پشت دیوارهای بلند قایم می شود. حیاط خالی خالی است. اما تک و توک چکمه هایی که پیداست و لوله هایی که تکان می خورند ... اگر دوربینم را نگرفته بود. بالاخره فریادش در آمد. زودتر منتظر بودم، توی کنفرانسهای خبری زود عصبانی می شد ، از ورجه وورجه کردنم، اعصابش خرد شده، نمی توانم بنشینم. مثل خودش با اولین صدا از روی صندلی می پرم. خبری نیست. در حیاط باز است. آن طرف خیابان هیچکس نیست. یک کامیون می آید داخل، چهار پنج نفر می دوند داخل کامیون. هر چه بهش می گویم، نمی آید لب پنجره. کفشهایم را در آورده ام تا از پارکت کف صدا در نیاورد. رییس جمهور می خواهد چیزی بنویسد، دستش می لرزد، کمکش می کنم. در گزارش بعدی می نویسم که چه می نوشت، تا نخوانید باورتان نمی شود.، این گزارش و خبر بعدی، بهترین خواهد شد. اینها برای تعریف از خودم نیست، به شما می گویم تا بدانید که در حال خواندن چه هستید. در ی توی سالن قژی صدا می دهد. داخل سالنها و هیچکدام از اتاقها کسی نیست. برق آمده ، دوباره کولرها کار می کند. حیاط روشن شده، چراغ های سالن ورودی را خاموش می کنم، چشم را می گذارم به در ورودی. تا پایین پله ها آمده اند، امیدوارم شیشه ها واقعا ضد گلوله باشند. پشت ستونهای سکو هم ایستاده اند. سریع و بی صدا می آیند. نمی دانم برای چه اینقدر طولش می دهند. صدای داد می آید سریع خودم را به اتاق رییس جمهور می رسانم . رییس جمهور یک بند داد می زند، دهانش را می گیرم، از روی صندلی تکان می خورد، دستم بالا و پایین می شود، تف هایش از لای انگشتهایم راه گرفته، دستم را برمی دارم، چشم غره ای بهم می رود، محلش نمی گذارم. زنی تر و تمیز که تا حالا ندیدمش توی تلویزیون با لبخند، خبر خودکشی رییس جمهور را اعلام می کند. رییس جمهور تلفن دستی مرا خرد کرده، هیچ کدام از تلفنها کار نمی کنند. سرش را توی دستانش گرفته و هر از گاهی چیزی نا مفهوم می گوید. کفشهایم را می پوشم. هرچند باز تنها صدا، از کفشهای من می آید، کارتم را آویزان گردن می کنم، بدون اینکه نزدیک در بشوم، مشخص است، تا پشت در سالن آمده اند. هر از گاهی لوله تفنگشان چق چق به شیشه در می خورد. از شیشه اتاق سخنگوی دولت همه حیاط را می شود دید. در حیاط را بسته اند. از کامیون خبری نیست. پیراهن خیس بهم چسبیده، عرقچین را از زیر پیراهن در می آورم و باز پیراهنم را مرتب می کنم. عرقچین را می گذارم روی میز و می زنم بیرون، اگر تلفنها کار می کردند بهترین گزارش رادیویی را می دادم. رییس جمهور پشت میزش نیست، می دوم طرف در سالن تا با رییس جمهور هنگام تسلیم شدن مصاحبه کنم، دم در خبری نیست. مهاجم ها هم پیدایشان نیست. تمام اتاقها را سریع گشته ام، پیدایش نکردم ... نمی دانم چطور متوجه اش نشده بودم. توی اتاق خودش روبروی تابلوی نقاشی ایستاده، پشت تابلو گاوصندوق است مثل همه گاوصندوقهایی که دیده ام، زیر گاوصندوق چند بسته کاغذ و پول ریخته، نزدیکتر نمی روم، کاری به من ندارد. کلت برتای استیلی، دستش گرفته، دستش می لرزد، تا من بهش نگفته ام، اسلحه را از ضامن خارج نمی کند. کتش را بیرون آورده و رفته پشت پنجره، در کشویی اش را باز می کند. هر چه بهش می گویم همه نشانه اش گرفته اند، از پشت پنجره تکان نمی خورد. نامه ای که نوشته را امضا می کند و یک نسخه اش را به من می دهد. عکس نامه را در زیر گزارش می آورم. این بزرگترین خبر تاریخ همه خبرگزاری هاست. تلویزیون را خاموش می کنم. دولت جدید را معرفی می کردند. سخنگوی دولت سرکارش مانده، دارد از خودکشی رییس جمهور ابراز تاسف می کند. می گوید پلیس تمامی راههای کاخ را مسدود کرده تا اگر کسی در خودکشی دخالت داشته، دستگیر شود، مجبورم این گزارش را بفرستم برای دوستان خارجی. چاره ای نیست. چه غوغایی می شود. دیگر همه گزارش واترگیت یادشان می رود. حتما همه می گویند خبرها را خودم ساخته ام. فکر می کنند خبرسازی می کنم. اینطور نیست. اگر اهل این کارها بودم، فرصتش را داشتم. توی جنگ بالکان، یکی از فرمانده ها پیشنهاد کرد، اسیرها را ول کند تا بدوند طرف بیابان و آن موقع همه را به رگبار ببندد، من نخواستم، با اینکه می دانستم همه اشان را اعدام می کند نخواستم. آن فیلم زودتر از اینها زندگی ام را زیر و رو می کرد. رییس جمهور ازم می خواهد تا در آوار کردن میز، پشت پنجره ها کمکش کنم. میز به اندازه پنجره ها نیست. هردومان خسته شده ایم. می گوید کلت دیگر توی گاوصندوق را بیرون بیاورم. خودم را به نشنیدن می زنم. رییس جمهور زیر چشمی نگاهم می کند و سری تکان می دهد. کار من چیز دیگری است. از یکی از پنجره های خالی حیاط را می بینم. دو سه تا کامیون وسط حیاط ایستاده اند. یکی از کامیون ها رفته داخل چمن ها و رویشان دور می زند؛ گل و چمن از زیر تایرش می روند بالا. آنقدر زیاد شده اند که دور تا دور استخر به ردیف نشسته اند. اسلحه هایشان را گذاشته اند کنار دست. شاید پاها را فرو برده باشتد توی آب. می دوم توی اتاق سخنگو، زیر پوشم را بر می دارم. باز به رییس جمهور سری می زنم، باز اسلحه اش را دست گرفته و نشسته پشت میز. به حرفهای من توجهی نمی کند. باورش نمی شود می روم تا باهاشان صحبت کنم. وقتی رییس جمهوری هم همین طور بود. شوخی یا جدی به خبرنگارها، کلاش و مرده خور می گفت. ماندن ندارد. کارتم را دستم می گیرم و زیر پوش سفیدم را تکان می دهم. سه تا کامیون آمده اند. جلوی راه پله ها و چراغهایشان را روشن نکرده اند. در سالن را باز می کنم. توی نگاه اول سردسته شان مشخص نیست. چهار پنج نفری با صورتهای سرد می آیند جلو. درست پیشانی ام را نشانه گرفته اند. کارت خبرنگاری و زیر پوشم را بالاتر می آورم. یک نفر زیر بازویم را می گیرد و به طرف استخر می برد. هرچه بهش می گویم تا فرمانده شان را نشانم دهد، توجهی نمی کند .....