آقای احمدی صبح يك روز سرد، از خانه بيرون زده است، آنها كه آباده رفته اند مي دانند چه زمستانهايي دارد، زنش تا صبح سراغش نرفت، نه اينكه فكر كند باز جلوي تلويزيون خوابش برده، سر شب كه دوغ محلي را مي خورد تا صبح تكان نمي خورد، شايد اگر مي دانست آقاي احمدي تا صبح دور هال مي چرخد و خودش را در آينه تمام قديشان، ورانداز مي كند، لااقل طوري سر صحبت را باهاش باز مي كرد و تا اخبار شبانگاهي بي بي سي بيدار مي ماند. آقاي احمدي چند قطره از عطري را كه يكي از مشتري ها برايش كادو آورده را توي دهان انداخته، نان توي خانه نبود تا با سر انگشتي عسل بخورد. آقاي احمدي از اينكه بوي دهانش توي ذوق مشتري ها بزند بدش مي آيد. اينها را به كسي نگفته، براي همين وقتي صبحها كه نان در خانه پيدا نمي شود با همكارها خوش و بش نمي كند. همه فكر مي كنند باز با زنش دعوا كرده، حتي رييس شعبه اش سراغش مي رود، نصيحتش مي كند كه از پرورشگاه بچه بياورند. آقاي احمدي هم فقط لبخند مي زند، نه به آقاي رييس براي هر كسي ... آنها كه مي فهمند كه كارمند بانك است سراغش مي آيند و شايد بدون اينكه بدانند كار مسئول صندوق، وام دادن نيست، وام مي خواهند. او هم پته هاي كتش را توي سينه جمع مي كند و با خنده هاي هميشگي اش:- وام ازدواج بخواهيد، در خدمتم ... اين را به همه مردها مي گويد. آنها هم وقتي مي فهمند از آقاي احمدي جز همين خنده ها در نمي آيد، تشكر مي كنند. براي زنها و دخترهايي كه سراغش مي روند، اوضاع فرق مي كند. بدون اينكه حرف بزند، به باجه هاي بغلي اشاره مي كند. دو سه بار دخترهاي دانشجو از برخوردش ناراحت شده بودند و با آقاي احمدي درگير شده بودند. آقاي احمدي اهل دعوا نيست، تازه آن هم با دخترهاي جوان ... همين كه دخترها سرش داد مي زدند كه چقدر بي تربيت است، به هواي جمع زدن چكهاي مسافرتي خودش را توي گاو صندوق حبس مي كرد و تا مطمئن نمي شد كه آقاي رييس، دخترها را توي اتاق خودش برده، از توي گاوصندوق بيرون نمي آمد. آخر وقت هم آقاي رييس مي بردش توي آبدارخانه و بهش مي گفت لااقل، خارج از رحم بچه دار شوند. آقاي احمدي هم لبخند مي زده ... دهانش از عطر تلخ شده، ديده بود كه هنرپيشه ها توي دهانشان عطر مي زنند، نمي دانست چطور تحمل مي كنند. سرش از بوي ادوكلنش درد گرفته، بار اول بود كه تيغ كشيده، ادوكلن هنوز زخم تيغ را مي سوزاند. راننده تاكسي از توي آينه به آقاي احمدي، چشمك مي زند. آقاي احمدي پته هاي كتش را توي سينه جمع مي كند و چشم مي اندازد به پياده رو هاي خالي؛ همين كه زن و بچه راننده تاكسي در را بستند و به طرف مهدكودك رفتند، راننده پكي زير خنده زد. آقاي احمدي هم مي خنديد. راننده اولين كسي نبود كه همچنين رفتاري با آقاي احمدي مي كرد. سپور محل كه هيچوقت سرش را از روي دسته جارويش بلند نمي كرد، به آقاي احمدي خيره مانده بود و مي خنديد. بقال سر خيابان كه تازه داشت صندوقهاي شير را جلوي مغازه مي چيد طاقت نياورده بود و آقاي احمدي را به تعريف گرفته بود.

- چيه كتتان خشك نشده ....

آقاي احمدي دست به سينه برايش لبخند زده بود.

- نكنه مي رويد كت سومتان را پروف كنيد؟ آقاي احمدي يادش نمي آيد آخرين بار كي بدون كت سر كار رفته بود، كتش طوسي است و هفت تايي هم شلوار كه با هم هماهنگشان مي كند. شلوارها را تا آنجا كه از روي خط اتو پاره شوند مي پوشد. همين هم كه به شعبه مي رود، كتش را به پشت صندلي اش مي اندازد و تا آخر وقت با پيراهن توي شعبه مي گردد، فقط مواظب است كه به يقه كتش تكيه ندهد. اگر كسي براي بازديد نيايد، بدون كت راحت تر است. اما بدش مي آيد كه تا بانك بدون كت برود. فكر مي كند كه اگر كت نداشته باشد لخت است و همه نگاهش مي كنند. براي همين وقتي راننده به او خنديد، با خودش عهد كرد كه آخرين روزي است كه بدون كت از خانه بيرون زده است. به متلكهاي راننده اهميتي نداد و باز به راننده خنديد. از تاكسي پياده شد. از سر خيابان تا شعبه 95 ثانيه پياده روي دارد. خيابان از وسط باغ ملي رد شده. آقاي احمدي به نرده هاي باغ دست مي كشد. 1330 نرده، هر روز صبح با همكاران دست مي دهد و كثيفي نرده ها را به دستشان مي مالد... از بس روي پيراهنش اتو كشيده، مثل كاغذ محكم و صاف شده است. خيال مي كند شايد راننده و بقال و سپور به پيراهن يقه خرگوشي اش، مي خنديده اند. پيراهن يادگار دوران نامزدي است. حالا هم كه دوباره يقه خرگوشي مد شده، براي عروسي ها و جاهاي ديگر مي پوشدش. يقه را صاف مي كند و مي اندازد روي كت، يقه تا آخر شانه ها را پر مي كند. آقاي احمدي دلش نمي آيد از سر نرده ها بگذرد، دست مي كشد به نرده ها. پيراهن از روي آرنج تا مي خورد. خوشحال مي شود كه اينقدر پيراهنش خوب اتو بر مي دارد. سردي نرده ها يادش آورده كه هوا سرد است. پيراهن هم تابستاني است، گرم كه نمي كند يك طرف، يخ شده و چسبيده به بدن. آقاي احمدي صدايش نمي لرزد. توي خيابان باغ ملي كسي نيست، چند بار حرف مي زند، مطمئن مي شود سرما روي صدايش تاثيري نگذاشته. بدش مي آيد كه يقه زير پيراهني اش مشخص باشد، با يك پيراهن تك از خانه بيرون آمده است. ديروز صداي آقاي احمدي لرزيده. خودش فكر مي كرد بخاطر اين بوده كه نان و عسل صبحش را نخورده. دختر كه آمده بود بالاي سرش تا آمده بود با انگشت، باجه بغلي را نشانش دهد، دخترك انگشتش را چند ثانيه اي گرفته بود. آقاي احمدي با صداي لرزان انگشتش را كشيده بود، قبل از اينكه به دخترك نگاه كند، اطراف را پاييده بود. هيچكس حواسش به آنها نبود. اول فكر مي كرد، همه او را مي پاييده اند و براي رد گم كردن سرشان را پايين انداخته اند. آخر وقت به بهانه كمك سراغ همه باجه ها رفت، اما كسي چيزي نگفت. حتي آقاي رييس كه آمار همه دخترها را دارد، حرفي نزد. دخترك، منشي جديد كارخانه لوسترسازي آباده است ، آباده اي نيست وگرنه آقاي احمدي مي شناختش. دخترك انگشت آقاي احمدي را ول كرد و به آقاي احمدي خيره ماند. بدون اينكه راجع به گرفتن انگشت چيزي بگويد.

- گفته اند لاشه چك برگشتي مان را از شما بگيرم.

آقاي احمدي دفتر تحويل چكها را انداخته بود زير باجه. چك كارخانه لوستر سازي يك هفته اي مي شود كه آمده است.

- شناسنامه همراهتان است؟

دخترك شناسنامه اش را به طرف آقاي احمدي دراز كرد. آقاي احمدي شناسنامه را گرفت، اما دخترك تا حرفش را تمام نكرد، گوشه شناسنامه را ول نكرد.

- اين هم شناسنامه به شرطي كه هرروز ازم نخواهيد.

آقاي احمدي بي معطلي صفحه سوم شناسنامه را نگاه كرد، مجرد بود، لبخند زد.

- چكتان توي پست است، فردا مي آيد. دخترك خنديد. ابروهايش را دخترانه مرتب كرده بود. كنار چشمانش چين افتاد؛ شناسنامه اش توي كازيه آقاي احمدي است. قرار شده كه امروز ساعت 9 بيايد؛ ساعتي كه رييس براي صبحانه به زير زمين رفته و كسي نيست كه زاغش را چوب بزند. آقاي احمدي نمي داند كه بايد چي بهش بگويد. خودش فكر مي كند درباره ادامه تحصيل صحبت كند بهتر است. همه صحبتهاي دوران نامزديش با بحث ادامه تحصيل شروع مي شد. از همين چيزها تا كجاها مي شود حرف زد؟ نرده 1100 ، از آنجا سر در شعبه مشخص است. موقع ياسها روي سكوي باغ ملي مي نشيند، بدش مي آيد كنار شعبه منتظر بماند. هر وقت رييس و معاون در شعبه را باز كنند، سريع سراغ شعبه مي رود، با اينكه سكوي سنگي سرد است اما باز با احتياط رويش مي نشيند تا اتوي شلوارش خراب نشود. با زنش قرار گذاشته بودند كه امروز بروند يزد تا دكتر جديد نازايي ببيندشان. ديروز عصر كه به زنش گفت يزد نمي روند، زن رفته بود توي اتاقش و فقط براي دادن شام به آقاي احمدي از اتاقش بيرون آمده بود. آقاي احمدي با زنش بحث نمي كند. او هم حوصله دعوا ندارد. وقتي گفت براي رفتن به يزد مرخصي ندارد، زن چيزي نگفت. فقط به اندازه اي كه نشان دهد قهر نيست ماند و بعد رفت توي اتاقش. ماشين حسابرسها را مي شناسد، دو سه نفري با كت و شلوار سرمه اي آمده اند. آقاي احمدي مطمئن نبود، تا نرده 1070 عقب آمده، خودشان هستند، با كيف هاي سامسونت يك رنگ با رييس شعبه داخل مي روند. آقاي احمدي بايد بدود تا به موقع سر كار برسد وگرنه حسابرسها برايش تاخير رد مي كنند. همان راننده تاكسي جلويش ترمز مي زند. راننده يك دقيقه اي كه كنار خانه آقاي احمدي ايستاده بود قاه قاه مي خنديد. آقاي احمدي با كت طوسي، شلوار سرمه اي و پيراهن خرگوشي از خانه بيرون پريده بود ... توي راه به راننده محل نمي گذارد، از اينكه بايد كلي پول تاكسي دربست بدهد، ناراحت است.
تير 85 - شيراز