در اروپا سنت نمایشات بی کلام وجود دارد." نمایش بی کلام"، "لال بازی" نیست بلکه نمایشاتی است که چه شاد و چه تلخ، کلام در آن هیچ جایی ندارد. سایت نمایش سمینایکی را نگاه کنید و روی هر عکس توقف کنید و توی سایت سیاحت کنید تا با نحوه کارشان آشنا شوید. هفته پیش، "سمینایکی یا خانواده" را دیدم که نمایشی بی کلام بود. همه ی پرسونازهایش دلقک بودند و یک زندگی خانوادگی را با همه تلخی و شیرینی هایش، با شوخ طبعی به ما نشان دادند. مثل اکثر خانواده های پر بچه، پدر هر چند وقت یک بار قهر می کرد و وسایلش را جمع می کرد تا برود ولی چیزی نگذشته آشتی کنان بود و دوباره همه چیز سیر قبلی خود را پیش می گرفت. عکس های این خانواده مسخره را ببینید تا متوجه شوید دارم در مورد چه نمایشی و چه نوع اجرای بی کلامی حرف می زنم.

در این نمایشات شوخ طبعی و هنرهای سیرک با هم ادغام می شود تا تماشاگر را بخنداند و گاهی به بازی بگیرد. با شخصیت های کاریکاتور مانند، وارد دنیای بچه ها می شویم و هنرپیشه ها یا بهتر بگویم دلقکان روی صحنه به تماشاگران آب رختشویی می پاشند و برای آشتی خانوادگی به میان تماشاگران می آیند و تماشاگران را بوس می کنند. تلفن زنگ می زند و یکی می رود و به مردی از میان تماشاگران حالی می کند که بیا روی سن، چون تلفن با تو کار دارد. دلقکان تماشاگر را به بازی می گیرند و دست می اندازند. مگر این جزیی از شوخی های خانوادگی نیست؟
راستش را بخواهید برای کسی که نمایشات زیبای جیمز تی یره نوه دختری چارلی چاپلین را دیده باشد، این نمایش نمایش والایی نبود ولی یک ساعت و نیم مرا خنداند و گرفتاری هایم یادم رفت و گاهی تا همین حد هم کافی است.
بروید توی سایت گروه لیسه دای و تاریخچه گروه و نوع فعالیت ها و برنامه شان را بخوانید. گروه مهمی هستند و سالهاست کار می کنند و نمایشات خود را به دور دنیا می گردانند. اصلشان روسی است.
گاهی می بینم هنگام ترجمه نمایشات بی کلام ساموئل بکت را "لال بازی" ترجمه کرده اند که غلط است. چون در سنت ایرانی، ما لال بازی داریم که نمایشی مخصوص به خود و سنتی است. لال بازی، پانتومیم هم نیست بلکه"نمایش بی کلام" و "لال بازی" و "پانتومیم" هر کدام تعریف خود را دارند و نبایست یکی را به جای دیگری گذاشت.
لازم به یادآوری است که غلامحسین ساعدی نمایشات بی کلام نوشته بود و ساعدی هرگز نگفته بود پانتومیم و یا لال بازی نوشته است. پس تلقی ها و برداشتهای خود را به متن نویسندگان تحمیل نکنیم و برای پایان دادن این مطلب تأکید می کنم ساعدی هم نمایشات بی کلام نوشت.