چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: مشتی از آن خاک متبرک

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

lundi, février 04, 2008

مشتی از آن خاک متبرک

از تطاوین به سوی قلب صحرا پیش می رفتیم. بعدازظهر بود. ناگهان راننده کنار جاده توقف کرد، میخواست کمی خستگی در کند. همگی پیاده شدیم و پای بر آن خاک متبرک و پاکیزه گذاشتیم.
نرم بود و پاک!
سرخ بود و زنده!
بدون اینکه با هم کلامی رد و بدل کرده باشیم هر کسی پاکت یا بطری یا یک ساک پلاستیکی به دست گرفت تا مشتی از آن خاک متبرک را برای خود داشته باشد.
سلام ای خاک سرخ صحرای دور،
سلام ای خاک متبرک و پاکیزه،
خاکش به ادویه بازار تطاوین می مانست، نرم بود و معطر! پاکت پلاستیکی که فروشنده ای در بازار تطاوین به من داده بود تا ادویه انتخاب کنم، هنوز توی جیبم بود. آن را از خاک پاک صحرا پر کردم.
تنها کودک گروه با خوشحالی بالای بلندی رفته بود، کودک مرتب خود را رها می کرد و غلت زنان توی خاک تا به پایین می رسید. بعد می خندید و دوباره بالا می رفت تا از نو خود را در آغوش گرم خاک رها کند. انگار کودکی مدتها بود از وجودم گریخته بود؛ توانش را نداشتم تا خود را از بالای بلندی در آغوش خاک پرت کنم تا غلت زنان خود را به پایین تپه برسانم. شادی کودک را نگاه می کردم و در ذهنم انگار خود را شریک تجربه اش می دیدم. وقتی به سوی جیپ برمی گشتیم تا سوار شویم و به راهمان ادامه بدهیم همگی از چیزی غریب شاد بودیم. انگار گنجی یا غنیمتی به چنگ آورده باشیم پاکتهای خاک را به هم نشان می دادیم.
حالا به خانه برگشته ام. خاک پاک صحرا را در شیشه ای، کنار شیشه های ادویه گذاشته ام، بطری آبی که از معبد آبها برداشتم هنوز مانند بطریی از آب تهران، توی گنجه های آشپزخانه مانده است. بی هیچ تردیدی، برکت در این خانه خواهد ماند.
__________________

برگرفته از "یادداشتهای سفر به تونس": تطاوین، شهری در انتهای جهان ، مسجد قیروان در تونس/ رنگها و سنگها/ ادامه دارد




<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?