چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: نوزده فروردین با حضور علویه خانم و حاج آقا

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

jeudi, avril 12, 2012

نوزده فروردین با حضور علویه خانم و حاج آقا



  
 

باز نوزده فروردین شد. باز کار خودش را کرد. باز شبانه تمامش کرد. رفته تمام سوراخ و سنبه های اتاق و درز پنجره ها و دور در را کیپ کرده و راه تنفسی را بسته و بعد با خیال راحت و وجدان آسوده پول کفن و دفنش را روی میز گذاشته تا دیگران ادعا نکنند که جنازه اش سر بار آنها شده و مخارجش بر آنها سنگینی میکرده. رفته اتاق اجاره کرده تا کسب و کار مهمانخانه چی و هتلدار را آجر نکند. آخر این همه شعور و ملاحظه؟ کی است که بفهمد؟ بعد توی اتاق خودش، شیر گاز خوراک پزی را باز کرده و برای خودش شام مفصلی درست کرده، تنفس هوای آلوده ملولش می کرده، از «تبار خونی گیاهان» بوده از این رو گوشتخواری و جنازه خوری را روا نداشته، مثل همیشه فضای گیاهی و طبیعی خودش را داشته، با باز کردن شیر گاز، آخرین غذا و «شام آخر» را آماده کرده. بعد رفته دراز کشیده تا مرگ خودش بیاید. دیگر منتظر سیزده به در دیگری نمانده، می دانسته قضا و بلاها با انداختن سبزه به جوی آب، از خانه به در نمی رود و روزی نو و روزگاری نو در کار نیست. آن مردم بینوا با زندگی بدتر از حیوان از یک طرف، و سرزمین زادگاهش زیر پای متفقین و مفتخوران؛ آخر به چه چیز می توانست امیدوار باشد؟ بماند باز هم و مثل عنکبوت هزار چشم از دور مردم محرومش و یاد خاک به تاراج رفته اش را تصویر کند؟ که چه بشود؟ به چه زبانی این غزایا را می شد نوشت؟ به فارسی سره؟ به زبان ملایان؟ با کلام حاجی آقاهای همیشه وکیل ملت و صدر نشین؟ و اصلاً چه کسانی از این غزایا سر در می آوردند؟

ششم آوریل پارسال فرانسویان یاد سالگرد امه سزر را در پانتئون گرامی داشتند و حتا رئیس جمهور کشور که چهره ای ادبی ندارد در مراسم بزرگداشت این شاعر غیرفرانسوی اما فرانسوی زبان در پانتئون شرکت کرد؛ اما ما ایرانیان که خود را شیفته شعر و ادب می دانیم چه؟ ما برای شاعران و نویسندگان خود چه کرده ایم که برای شاعران دیگر؟ از کدام نویسنده ایرانی بزرگداشت رسمی به عمل آمده و موزه ای یا خانه ای در خور مقامش داشته؟
پارسال در سالگرد شصتمین خودکشی هدایت مطالب پراکنده ای در موردش چاپ شد؛ یکی او را نژادگرا و ضد یهود دانسته چون دارای سبیلی شبیه هیتلر بوده است پس به این نتیجه رسیده بود که لابد موافق نسل کشی هیتلر هم بوده است دیگر؟ دیگری شصت سال پس از مرگ هدایت کشف کرده که هدایت با اسم مستعار در روزنامه مردم ارگان حزب توده مقاله ناسیونالیستی می نوشته؛ با توجه به این که همه شاهدان این غزیه از جمله «هادی صداقت» در این شصت ساله به مرگ های مختلف درگذشته اند صحت این مطلب مورد تردید بسیار است. و تازه که چی؟ تحریف حقیقت و مصادره نویسنده ای چون هدایت به نفع حزب توده هفتاد ساله و یا لجنمالی چهره ادبی اش در راستای رد و حذف و ایده حزب توتالیتر«هر که با ما نبود را لجنمالی باید کرد» نوظهور نیست و پیشینه ای به قدمت خود حزب دارد

اصولاً با نگاهی اساسی و علمی، ادبیات، را با ادبیات می سنجند، و معمولاً آثار نویسنده را از روی داستانها و نوشته های شناخته شده اش مورد بررسی قرار می دهند و نه با زرع کردن سبیل اش؛ که گرچه سبیلش هم از بناگوش در رفته نبود و چندان چماق نبود، درست اندازه سبیل چارلی چاپلین بود در «دیکتاتور بزرگ»، بنابه به مد روز سبیل گذاشته بود؛ استدلالاتی از این قبیل «زر کومیش» است و ناادبی
ناسیونالیسم و ملی گرایی و موضع گیری در برابر هجوم بیگانان از شمال و جنوب به کشور و تاراج گنجینه ملی توسط مشتی قلدر و مزدور اجنبی و وطن فروش، را نباید با موج نژادگرایی و نسل کشی حزب سوسیال دموکرات آلمان در خلال جنگ جهانی قاطی کرد و به نتیجه گیری غلط و غلوط پرداخت و همان را هفتصد و هفتاد سایت اشاعه داد

باشد این نیز بگذرد، شما هم می میرید اما جز مشتی لجنیات و کثافات که به سوی دیگران پرتاب کردید، جز دروغ، از شما چه چیز ارجمند و ماندگاری به جا خواهد ماند؟ یاد هدایت را با خواندن «سه قطره خون» شریفش گرامی می داریم. خواندن داستانهای هدایت تصویری از جامعه و مردمان هفتاد سال پیش می دهد که با آنچه امروز در کشورمان می گذرد بی شباهت نیست. هدایت جامعه و دردهای آن را به خوبی می شناخت و به خوبی تصویر می کرد و عمق آن چاهک لجن را می دید و از اینرو رنج می برد تا حدی که دیگر نتوانست

هدایت فرهنگ ایرانی را می خواست بشناسد و شناخت. هدایت می خواست دردهای جامعه و مردمش را بفهمد و فهمید؛ اما همین شناخت دردها مثل خوره روحش را در انزوا آهسته جویدند. خودکشی در وجود او نهادینه  نبود و او خود را نمی کشت اگر این همه دردهای بی درمان از سر نفهمی و نادانی نبود. آخر داستان نویس باشی و حاجی آقا بنویسی و مردم، اکثریت مردم، از رجاله تا گدا، فقط معده ای باشند که به آلت تناسلی وصل شده، و بی خیال همه چیز، فقط به فکر رفع احتیاجات اولیه تن خود باشند؟ به کجا خواهیم رسید؟ و کی؟
 داستانهای «علویه خانم» و «حاجی آقا» را گذاشتم تا به یادش بازخوانی کنید


  آنلاین یا داونلود داستان علویه خانم
داونلود داستان حاج آقا

Libellés : , , ,




<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?