هیچ به شما توضیح دادم که چرا لینکدونی حذف شد؟ چون این تقدیرش بود. همه ی ماه می رفتم و می گشتم و خواندنی های ماه را جمع می کردم و یک جا کنار هم می گذاشتم ولی به مرور متوجه شدم که خیلی ها هم همین کار را می کنند یعنی منتظرند تا کسی کاری کند و به او استناد کنند و لینک بدهند، در این میان تنبل ترین ها که حال خواندن مطالب را نداشتند آخر ماه می آمدند و لینک های آماده را گلچین می کردند و می رفتند. آخر این هم شد کار؟
آخر سال تصادفاً کارم زیاد شد و نتوانستم و به هیچ جا هم برنخورد. در نتیجه تصمیم گرفتم برای خود وظیفه تعیین نکنم. از طرف دیگر می دیدم که اغلب سایتها همین کار را می کنند، لینکهای خوب وازنا و یا دیگران و لینک دانی بسیاری از سایتها همان کاری را می کرد که من. ولی آخر این هم شد کار؟
در ایران دو سه تا روزنامه به درد بخور بیشتر درنمی آید و تو مدام به همان ها لینک بدهی؟ پس وظیفه ی تو چیست؟ لینکدونی را هر کاری می کردم همان آش شله قلمکار بود و از هر دری سخنی. این با نوع آموزش سختگیرانه ای که دیده بودم هموار نبود. خیلی بد است که بیایی و دیگران را به خواندن روزنامه اینترنتی تشویق کنی. این نهایت کم فرهنگی است. در نتیجه رهایش کردم. حالا هم مطالب خواندنی را شکل می دهم و از صافی چیزی که شاید خودم باشد می گذرانم و یا حتا یک مطلب خواندنی ممکن است مدتها بماند تا زمان معرفی اش برسد در هر حال دیگر هیچ خیال ندارم آش شله قلمکار به خوردتان بدهم. از این به بعد مطالب خواندنی رسیده را می گذارم در چشمان دیگری و یا اگر شد در همانجا به لینک های دیگر و مطالب دیگران نظم می دهم و یا لینکها برای روز مبادا در صندوقخانه می ماند.
راستش خیلی بد است نویسنده باشی و فقط به چند آشنا و چند روزنامه رایج لینک بدهی. نمی خواستم این طوری بماند. می فهمید؟