در دروانی که در تهران دانشجوی تئاتر بودم یک بار نمایش"بازی شماره یک" از بکت را تمرین و روخوانی کردیم ولی به دلیل اعتصابات دانشجویی به اجرا منجر نشد چون ما به صحنه ی خیابانها ریخته شده بودیم. یک بار دیگر هم همکلاسی هایم بخشی از"در انتظار گودو" را برای کلاس اجرا کردند. الان که به آن روزها فکر می کنم می بینم برداشت همگی ما از بکت بسیار ساده لوحانه و در واقع کاریکاتوری بود از بکت. چیزی بود مانند این: در انتظار گودو به زبان انیمیشن و یا مانند این: برداشتی آزاد از "در انتظار گودو" توسط اکیپ دانشچویان در برنامه تلویزیونی آکتور استودیو! واقعیتش این است که سهل انگاری ما و کلمات محدود و ساده ی بکت و همچنین تعداد کم بازیگر و حداقل دکور در نمایشات او باعث می شود که ما به سوی این نمایشنامه ها برویم و در دوران دانشجویی (بدون آن که به عمق آن کلمات ساده و لایه های بسیار متن پی ببریم) سعی کنیم تا آن را به روی صحنه بیاوریم. برای همین برای دوستان تئاتری ساکن ایران که دسترسی به برخی منابع ندارند فیلم های بکت را گردآوری کرده ام تا بینند و با نحوه ی بازیگری و اجرای نمایشات بکت آشنا شوند. زبان بکت، پشت این کلمات ساده پنهان شده است ولی زبان بسیار عمیق و پیچیده ای ایست.