samedi, novembre 05, 2011
مرجان ساتراپی: از حذف حافظه تاریخی تا نوستالژی خورش آلو مسما
،
،
اما دنیای فیلمسازی و سینما دنیایی متفاوت است و ابزاری دیگر و بیانی دیگر، موضع گیری ج-اس* در برابر کتابهای مصور مرجان و پرسپولیس را اثری «ضدایرانی» دانستن نگذاشت تا فیلم مرجان توسط ایرانیان مورد بررسی و نقد قرار گیرد، اشتباهی که به محض موفقیت یک ایرانی در خارج از مرزها بدان دچار می شویم، اشتباهی که در مورد شیرین نشاط برای بررسی فیلمش با مفهومی دقیقاً سیاسی در دوران آشوب پس از انتخابات داشتیم، مرتکب شدیم
نکته باارزش و مهم در«پرسپولیس» نشان دادن حذف حافظه تاریخی بود، و یادآوری تاریخی که هنوز در ذهن یک کودک هشت ساله بود به صورت تصاویری ساده و گویا منعکس می شد و با خواننده ارتباط برقرار می کرد، تصاویر و داستانی که در کارخانه کتابسازی و فیلمسازی مانند ابزاری به کار گرفته شد تا آهسته آهسته خواننده و بیننده را به سوی دنیای سرگرمی و فراموشی بکشاند؛ حرف مینا با گفتن این که تمام کتابهای ساتراپی را خوانده و دارد و اشاره ای به نام کتابهای مرجان ساتراپی تمام شد
به آن دو ، گفتم آره، راستی پرسپولیس به فارسی ترجمه شده و به بازار آمده! هر دو با یک صدا پرسیدند: چطوری؟
گفتم در سایت های اینترنتی فارسی خبرش را خواندم، اسم مترجم نیامده و نوشته اند کتاب به صورت سانسور نشده به بازار آمده!!! آخر مگر ارشاد اسلامی با ساتراپی شوخی دارد؟ چگونه وزارت ارشاد می تواند کتابی که حکومت ایران «ضدایرانی» تشخیص داد و فیلم را سزاوار حمل نام ایران به جشنواره ندانست و طرد کرد، فیلمی که اخیراً نمایش آن در تونس با اعتراض بنیادگرایان تونسی روبرو شده که چرا عکس خدا را کشیده است؟
چطوری می شود که در چنین موقعیتی کتاب در ایران منتشر می شود؟؟؟؟ هیچکداممان پاسخ نداشتیم، باورنکردنی است اما حقیقت دارد، (فرصت مقایسه کتاب را ندارم، جانش را ندارم، به نیرویم برای زنده ماندن نیازمندم اما کتاب اینجاست [+] خودتان مقایسه کنید، البته ممکن نسخه داونلود همان نسخه ای نباشد که در ایران پخش شده است و از آن عجوزه مکار با آن همه مشاطه گرهیچ حقه ای بعید نیست)*
مرجان دیگر سکوت جایز نیست، مرجان ساتراپی بایست نسبت به پخش نسخه فارسی کتابش در ایران مواضع خود را اعلام کند و چیزی بگوید، گرچه مانند همگی ما در کشوری که نه قانون کپی رایت رعایت می شود و ناشر به پشتوانه قانون، حرمت مولف خارج از کشور را (مانند حق مولف داخل کشور) نگه نمی دارد و نویسندگان داخلی نیز با باندبازی و با «من بمیرم، تو بمیری» یا مثل مهران مدیری با قسم دادن مردم به جان خودشان می خواهند جلوی پخش و کپی غیرقانونی آثارشان را بگیرند، در حال حاضر به هیچ جا نخواهیم رسید، دادگاه فعلاً برای طلاق اصغرآقا از سیمین خانم هایی که در هر رژیمی از در دادگاه «کتک خورده و راضی» و جایزه به بغل بیرون می آیند تشکیل می شود و قتل نداها و سهراب ها و زهراها هیچ دادگاهی به خود نمی بیند، در برابر حکومتی که خود اجازه می دهد برای کشتن نویسنده ای بیگانه در کشوری دیگر، فتوای مرگ صادر کند ما هیچگونه حقانیت و حمایت قانونی نخواهیم داشت و دستمان به جایی بند نیست فقط فریاد اعتراض یا حداقل نقی به جیگر این زورگویان خودکامه، گه گاه ضروری است، پس مرجان برای سوگندی که به خاک عمو انوش خوردی، گه گاه جیغی بکش! شهرت فقط برای پر کردن جیبها نیست، شهرت مسئولیت هم هست، ساکت نمان! حرفی بزن مرجان!
Libellés : censure, Film, Marjane Satrapi, Women






















