هفت سال پیش، پس از درگذشت آقای شاهرخ مسکوب، مقاله ای نوشتم که در آن زمان در سایت های زیادی منعکس شد. اگر تاکنون این مقاله را ندیده یا خوانده اید. اینجاست، توی وبلاگ خودم: سلام آقای مسکوب، حرفهای تکراری نمی رنم. بازنویسی اش هم نمی کنم. علیرغم نق و نوق لمپن های دوران، و در کنارش رونویسی با تحریف آن از جانب قلم پردازان حاضرخور و فرصت طلب حزبی امری است کاملاً عادی. هیچ جای تعجب ندارد بلکه بیشتر جای خجالت دارد.
در هر حال
روحش شاد
و یادش همیشه زنده
Libellés : censure, Critic, Exile, Littérature
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 1:00 PM
