ساموئل بکت در دفترهای متفاوتی می نوشته است. داستانهایش را معمولاً در دفترهای دویست برگ با جلد مقوایی و با قلم خودنویس و جوهر آبی نوشته است. بکت هر روی هر دو طرف کاغذ نمی نوشته بلکه یک روی کاغذ می نوشته و بعداً اصلاحات و اضافات را در صفحه ی مقابل می آورده است. دو سه سانتی متر را برای حاشیه آغازین می گذاشته و شروع به نوشتن می کرده و برای پایان خظ حاشیه ای نمی گذاشته و یا معمولاً نیم سانتی متر حاشیه درونی گذاشته است. خطش ناخواناست و ریز. ولی به عمد در بعضی از دست نویس ها با همان جوهر آبی خط متوسط و سپس درشت می شود که حتماً ریز و درشت نوشتن متن برای خودش معنا داشته است.

در دوره بکت کامپیوتر نبود و از ماشین تحریر استفاده می شد. دفترهای تایپ شده که نشان دهنده ی نسخه اولیه رمانش هستند نشاندهنده توجه و دقت بسیار بکت در تصحیح متن تا آخرین لحظات است.

خیلی جاها متنی را نوشته بعد بر روی همان با جوهر قرمز بازنویسی و تصحیح کرده است و گاهی خط زده است. در نمایشگاه بکت دست نویس "من نه" و "آخرین عشق" و "متن هایی برای هیچ" در کنار متن های دیگر دیده می شود.

متن های تایپ شده اش بر روی کاغذ امتحانی و در قطع "A4" است و همه دفترها صحافی شده اند. دفتر جیبی هم در قطع پالتویی داشته است که همه یک طرف صفحه را ریز ریز و با خط شکسته نوشته است و پر کرده است. بکت هنگام نوشتن عادت داشته گاهی طرح بسیار کوچکی در صفحه مقابل نقاشی کند. گاهی هم مثل صفحه موسیقی فراز و فرود چیزی که همان موسیقی متن اثرش است را به شکل تصاویر هندسی نقاشی کرده است. به نظر می رسد که داستان در ذهنش ساختار و چهارچوبی هندسی داشته است و بر پایه منطق ریاضی استوار بوده است که این اشکال را ترسیم کرده است.

_______________

مطالب مرتبط: نمایشگاه ساموئل بکت در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو و ساموئل بکت کیست؟ و داستانهای بکت و شعرهای بکت و در انتظار گودوو "می بی" از مگی مرن (اجرای رقص -تئاتر بر اساس آثار بکت) / چند فیلم از اجرای نمایش های بکت / نمایشنامه چی کجا / برگردان مهستی شاهرخی و بکت و نقاشی و یک نامه منتشر نشده از بکت/ برگردان مهستی شاهرخی